Enkele weken geleden kreeg Coward, de nieuwe film van Lukas Dhont, in Cannes een warme ontvangst. Er was een award voor de twee hoofdrolspelers. De media zullen de release in de Vlaamse zalen dit najaar met argusogen volgen. De bezoekersaantallen van Vlaamse films in de bioscoop zijn immers niet meer wat ze geweest zijn, waardoor de Vlaamse filmsector onder vuur ligt. Met name het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF), dat veel films financieel ondersteunt, moet het daarbij ontgeld

Als duivels in een wijwatervat gingen ze tekeer, die jongeren op de kusttram in De Haan. Een ticketcontrole ontaardde in een brute aanvaring nadat gebleken was dat de jongeren geen geldig vervoersbewijs konden voorleggen. De smartphonebeelden die al snel circuleerden op sociale media waren best stevig. Vijf medewerkers van De Lijn en twee politieagenten belandden door het agressieve gedrag zelfs even in het ziekenhuis. De jongeren werden opgespoord en aangehouden. Toen de raa

Een slordige 217 miljoen dollar bracht de nieuwe Michael Jackson-film Michael wereldwijd op in zijn openingsweekend. Nooit kende een biopic een betere start. Verrassend is dat niet. Of net wel, maar dan om de verkeerde redenen. Biopics over grote artiesten zijn vaker niet dan wel goede films, zeker wanneer familie en nalatenschapsbeheerders mee aan de knoppen zitten en het verhaal de hagiografische kant op duwen. Michael vormt daarop geen uitzondering. Elk biopic-cliché passe

Ik heb zijn beruchte blogpost dan toch maar gelezen. In februari 2024 publiceerde Nathan Cofnas op zijn blog een lang essay met als titel: ‘Een gids voor de hereditaire revolutie. Hoe de elite terug te winnen en een betere wereld te creëren.’ De tekst kostte hem zijn plek aan de universiteit van Cambridge. En toen eerder deze maand het nieuws van Cofnas’ aanstelling aan de UGent bekend raakte, liet het onmiddellijke vervolg zich raden: ook bij ons was het kot te klein. Cofnas

“Nee tegen oorlog.” Dat was de meest expliciete politieke boodschap op het podium van de Oscars afgelopen zondagnacht. Oké, er werd nog een “Free Palestine” achteraan gegooid, en bij de aankondiging van de winnaar van de Oscar voor beste documentaire kwam er een sneer naar de censuurdrang van de regering-Trump. Maar heel bezield voelde het allemaal niet. Protest met de handrem op. Veel media trokken dan ook snel hun conclusies. “Nauwelijks politieke statements tijdens Oscars.

Niet gedacht dat ik me nog eens zou verkneukelen in het n-woord, maar kijk. Voor de verzamelde fine fleur van de filmwereld, met twee zwarte topacteurs op het podium, galmde het scheldwoord op de uitreiking van de Bafta’s plots luid door de volle zaal. Het bleek een vocale tic van John Davidson. De Schotse acteur was daar voor de film I swear, gebaseerd op zijn autobiografie over leven met het syndroom van Gilles de la Tourette. Het moet ongetwijfeld pijnlijk geweest zijn voo

Hij was maar een paar frames in beeld, maar dat volstond om een klein piemelrelletje te ontketenen in Italië. De berichtgeving van de Olympische Winterspelen op de Italiaanse openbare omroep RAI wordt voorafgaan door een generiek met de Mens van Vitruvius. Dat is de iconische tekening van Leonardo da Vinci, waarop hij een man met de zogezegd ideale lichaamsverhoudingen afbeeldt. Al snel na de eerste uitzending kwamen er verwijten van kijkers over censuur en doorgedreven preut

Als een professor taalkunde mag opdraven in een nieuwsitem, dan weet je dat het interessant wordt. Naar aanleiding van de geboorte van een baby met de naam Metejoor, eind vorig jaar, werd Freek Van de Velde gevraagd naar het belang en de impact van namen. Een naam is geen neutraal etiket: hij geeft weer hoe je in de wereld staat en bepaalt mee hoe de wereld naar jou kijkt. Sociale visitekaartjes noemt Van de Velde ze. In situaties waarin er weinig tijd is voor een diepgaande

“Niet gedacht dat dit mijn eerste post van 2026 zou zijn …” En toch. Het jaar was nog maar vier uur oud of de burgemeester van Harelbeke, Michaël Vannieuwenhuyze, moest al zijn hart luchten op Facebook. Aanleiding was de heibel die een vijftigtal jongeren maakte tijdens oudejaarsnacht. Ze schoten vuurwerkpijlen af naar woningen en voorbijrijdende auto’s en bedreigden de politie. Harelbeke was zeker niet de enige plek waar jongeren het bont maakten. Het probleem stelde zich in

Met een bevoogdend glimlachje en Jezus op haar schoot kijkt de Maagd Maria ons aan. Het beeld is een replica, vertelt de gids. De echte Sedes sapientiae staat niet hier, op de tweede verdieping van de Leuvense universiteitsbibliotheek, maar in de Sint-Pieterskerk. Dat houten genadebeeld is bijna net zo oud als de universiteit zelf, die dit jaar haar 600ste verjaardag viert. Het is in het kader van die verjaardag dat we hier zijn. Straks mag ik een avond hosten met getuigeniss

“Wij zeggen nee, nee, nee tegen een azc. Genoeg is genoeg, vol is vol. Weg ermee.” Begin deze maand woedde er in Nederland een strijd in de hitparade. Het begon allemaal met deze zeer geïnspireerde, met AI gemaakte song die protesteert tegen asielzoekerscentra en “asielzoekers met fatbikes, iPhones, dure jassen”. Het nummer raakte bij veel mensen een gevoelige snaar en haalde in korte tijd meer dan 2 miljoen streams. Daardoor was het in de hitlijsten opgeklommen tot de tweede

Op 11 november 1880 – Wapenstilstand bestond nog niet – bewees de Duitse fysicus Heinrich Hertz het bestaan van radiogolven. Ruim twintig jaar later stuurde de jonge Italiaan Guglielmo Marconi als eerste een radiosignaal over de Atlantische Oceaan. Een doorbraak die de wereld veranderde. Omdat Italië zijn werk niet waardeerde, trok Marconi naar het Verenigd Koninkrijk, waar hij verder experimenteerde met dat nieuwe, opwindende medium radio. Nog eens twintig jaar later stond r

“Eerst zag ik niks. Maar toen mijn ogen gewend raakten aan het donker, kwamen vanuit de duisternis langzaamaan de bijzonderheden in de kamer tevoorschijn: vreemde dieren, standbeelden en goud — overal het gefonkel van goud.” Aan het woord is archeoloog Howard Carter, bij de ontdekking van de graftombe van Toetanchamon in 1922. Van al dat fonkelende goud was een groot deel wellicht afkomstig uit Nubië, de regio ten zuiden van Egypte, het huidige Soedan. De Nubiërs waren vermaa

Het is zondagmiddag 21 februari 1965. In een theaterzaal in New York zijn zo’n 400 mensen samengekomen om naar een speech van Malcolm X te luisteren. Onder hen ook de 23-jarige Thomas Hagan. Hagan is zenuwachtig, al lijkt niemand dat op te merken. Hij is fervent lid van Nation of Islam, een religieuze en politieke beweging voor Afro-Amerikanen, die antisemitisme en zwarte suprematie predikt. Tot vorig jaar was de charismatische Malcolm X de woordvoerder van de organisatie. Ma

Het woord ‘Hope’ op de T-shirts van de stewards valt me op. Net als de vele bussen op het parkeerterrein. Mijn lief en ik zijn er voor Cirque du Soleil, maar het is duidelijk dat hier op de Heizel nog iets anders te doen is, deze zaterdagavond. Wat precies, dat komen we pas te weten wanneer we na het weekend de krant lezen. Het ‘Festival of hope’, een gratis festival met optredens van christelijke artiesten en met de Amerikaanse evangelist Franklin Graham als top of the bill.

Eerst was de schutter transgender. Dan stonden er trans boodschappen op de kogelhulzen geschreven. Uiteindelijk was de roommate, het lief van de schutter, trans. Ik bedoel, er moest toch íéts trans zijn aan de moord. In de nasleep van die moord, die op de ultraconservatieve influencer Charlie Kirk, werd op alle mogelijke manieren naar een zondebok uit radicaal-linkse hoek gezocht. Alles om iemand die zo’n laffe daad verricht, te kunnen wegzetten als de ander, als iemand die n

Terug naar school. Voor veel kinderen kwam het geen moment te vroeg. Het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling benadrukte vorige week nog dat vakanties risicoperiodes zijn voor kindermishandeling omdat gezinnen dan lang dicht op elkaar leven. Aanleiding was de dood van een baby van vijf maanden na vermoedelijke mishandeling door de vader, die ook verdacht wordt van opzettelijke slagen aan zijn ander kind van tien jaar. Na dat voorval vraag ik me nog maar eens af hoe het

Sommige zelfstandige naamwoorden zijn telbaar, andere niet. Aan die grammaticale bijzonderheid denk ik bijna elke dag. Als je ooit leraar Engels bent geweest, dan kun je bijna niet anders. Het is een taalkundige valkuil waar Nederlandstaligen intuïtief in trappen: voor het Nederlandse ‘minder’ gebruik je in het Engels ‘less’ bij niet-telbare woorden, maar ‘fewer’ bij telbare. Less hate dus. Maar fewer bombs. Ik weet wat u denkt: chill! Grammatica is geen kwestie van levensbel

Tijdens de protesten in Los Angeles tegen de extreme immigratiemaatregelen van president Donald Trump brengt de Australische reporter Lauren Tomasi live verslag uit. Ze staat op een kruispunt waar de oproerbrigade van de politie van de stad, de LAPD, verzameld is, de wapens in de aanslag. Tomasi spreekt de kijker toe: “Het gaat hier snel van kwaad naar erger. De politie is te paard uitgerukt.” Terwijl ze praat, zwenkt de camera even opzij. In de achtergrond is te zien hoe een

© Barney Moss Vanaf de jaren 1820 gingen in Frankrijk verhalen rond over een soldaat uit het leger van Napoleon. Nicolas Chauvin, een man uit Rochefort, had zich rond 1800 op achttienjarige leeftijd aangesloten bij de Franse strijdkrachten. Tijdens zijn dienstjaren was hij drie vingers en zelfs een stuk van zijn schedel kwijtgeraakt. De vele verwondingen die hij had opgelopen, waren zo erg dat hij verder door het leven moest als kreupele. Toch bleef hij Napoleon blindelings s